Güneş Doğmadan Önce Beliren Aydınlık Nedir?
Bugün Kayseri’de sabahın erken saatlerinde uyanmak zorunda kaldım. Geceyi geç geçirdim, içimde ne varsa dökmek istemiştim. Duygularımı kelimelere dökmek, kafamdaki karışıklığı bir nebze olsun düzene sokmak istedim. Ama ne yazık ki, geceyi uyuyarak geçirmek mümkün olmadı. Saat 5:30 civarıydı ve evim, yine bildiğiniz o odaya dönüşmüştü; sessiz, serin, karanlık… Ama bir yandan da içimde bir garip bir aydınlık vardı. O aydınlık, tıpkı güneş doğmadan önceki o parlak belirsizliği gibi… Sadece bir anlık bir umut gibi.
Güneş Doğmadan Önce, İçimdeki Belirsiz Aydınlık
Her şey sabahın ilk ışıklarında şekil almaya başlar ya, bir yandan geceyi geride bırakır, diğer yandan yeni bir şeyin başlangıcını hissedersin. Öyle işte, o sabah da tam böyleydi. Gözlerim uykuya dalmadan önce geceyi tararken, birden pencerenin kenarına yansıyan bir ışık fark ettim. Güneş henüz doğmamıştı. Havanın karanlık olduğu saatlerin en soğuk zamanlarıydı. Ama o ışık, sanki her şeyin değişeceğini haber veren bir işaretti.
Benim için bu ışık, o anki duygusal karmaşanın tam ortasında, bir umut ışığıydı. Kendi içimde yaşadığım karışıklığı, o beliren ışıkla bir şekilde bağdaştırdım. Hepimizde olur ya, bazen o “belirsizliği” sevmek gerekir. Çünkü işte, o ışık, her zaman bir şeyin başlangıcıdır. Ama o an, o ışığın bana ne getireceğinden ne de ne zaman doğru yolu bulacağımın farkındaydım.
Hayal Kırıklığının Ardında Bir Aydınlık
Kendi içimde yaşadığım bir hayal kırıklığından dolayı kalkmıştım. Geçen hafta, büyük bir planım vardı. Yaptığım hazırlıklar, gece gündüz çalıştığım bir konu vardı. Her şey çok iyi gidecek gibiydi, ama işler beklediğim gibi gitmedi. Sonuç olarak umduğumdan çok daha farklı bir sonuç aldım. O yüzden içimde hafif bir kırgınlık vardı, ama yine de umut etmeyi bırakmadım. O sabah o ışığı gördüğümde fark ettim ki, hayal kırıklıkları da tıpkı karanlık bir gecede olduğu gibi; bir süre sonra geride kalacak ve yine o aydınlık belirecek.
İçimdeki umutla karışık o hayal kırıklığı, işte bana o sabahı hissettirdi. Kendisini sabahın erken saatlerinde belli etmeyen, belirsiz bir aydınlık gibi. Hiç bir şeyin tam olarak netleşmediği ama yine de bir şeylerin değişmeye başladığını hissettiğiniz zamanlar vardır ya, o anın içindeydim.
O Aydınlığın Gerçekliği
O an pencereye yaklaşıp, ellerimle o hafif soğuk camı dokunduğumda, dışarıdaki hava nasıl da içimi ısıtıyordu. Sanki o soğukta bile, içimde bir şeyler uyanıyordu. O sabah, bana sadece güneşin doğuşunu değil, aynı zamanda bir şeylerin tekrar başlayacağına dair bir işaret verdi. Hani bazen her şeyin yoluna girmeyeceği düşünülebilir ama, o sabah bana bir şeyler gösterdi. Hani derler ya, “karanlığın en koyu olduğu an, gün doğumuna en yakın olan andır.” İşte ben de tam o andaydım.
Yavaşça o pencerenin kenarından dışarıyı izlerken, her geçen saniye biraz daha parlaklaşan gökyüzüyle birlikte içimdeki karamsarlık da yerini bir umuda bırakıyordu. O beliren aydınlık, her zaman düşündüğümden çok daha fazlasını hissettirdi. Bir anlamda bana, güneş doğmadan önce beliren o aydınlığın, gerçek hayatta da var olabileceğini öğretti. Güneş doğmadan önce beliren aydınlık, bence tam olarak hayatta her şeyin beklenmedik bir şekilde ve yine de umutla değişeceği andır.
Güneş Doğduktan Sonra
O sabah güneşin doğmasına az kala içimdeki o ışığı daha fazla hissediyordum. Güneş doğduğunda, her şey aydınlık ve netleşmişti. O sabah bana şunu gösterdi: İster hayal kırıklıklarıyla dolu bir geçmişin olsun, ister zorluklarla dolu bir anın, o belirsiz aydınlık her zaman gelir. Sadece ona inanman gerekir. Bazen o ışık, ne zaman doğacağı bilinmeyen bir güneş gibi gelir. Ama o an geldiğinde, o ışık her şeyin değişeceğini ve yepyeni bir başlangıcın habercisi olduğunu sana hatırlatır.
O gün güneş doğdu ve ışıkla birlikte içimdeki tüm belirsizlikler kayboldu. Güneşin ışığındaki sıcaklık, hayal kırıklıklarımın üstüne örtü gibi yayılıp, beni sarıp sarmaladı. O sabah, bir kez daha anladım ki, karanlık her zaman geçer; yeter ki sabırla bekleyelim.
Sonuçta, O Aydınlık Hep Vardır
Güneş doğmadan önceki aydınlık, bana sadece sabahın ışığını değil, aynı zamanda yaşadığım duygusal çalkantıların geçici olduğunu da hatırlattı. O aydınlık, belki de güneşin ilk ışığından önce gelen o en umut dolu andı. Bazen hayatın en karanlık anlarında, sabırla beklediğimizde, içimizdeki aydınlık büyür ve sonunda her şey yoluna girer. Çünkü güneşin doğması, sadece gökyüzüne değil, içimize de doğar.